Ποιος μπορεί να βρει τη λύση για το Λαναρά;

Ιδιώτες, τράπεζες και μάνατζερς φεύγουν έντρομοι από τον κλάδο των κλωστών. το κράτος αναζητά τη λύση και πιστεύει ότι την γνωρίζουν... οι εργαζόμενοι. 

Άμεσα αποτελέσματα

Η κινητοποίηση των εργαζομένων της Κλωστοϋφαντουργίας Λαναρά είχε άμεσα αποτελέσματα. Όταν έφυγα χθες το πρωί απ’ το σπίτι με προορισμό το γραφείο άκουσα στο ραδιόφωνο ότι οι εργαζόμενοι του Ομίλου είχαν κλείσει την οδό Σταδίου και κινούνταν απειλητικά προς το Σύνταγμα. Λίγη ώρα αργότερα και ενώ είχα φθάσει στο γραφείο έμαθα ότι ο Υπουργός είχε δεσμευθεί για τη δανειοδότηση της επιχείρησης με 14 φρέσκα εκατομμύρια. Μάλιστα η δέσμευση προέβλεπε άμεση αποταμίευση. Πιο γρήγορα και από καταναλωτικό.

Τα χρήματα ήταν απαραίτητα για την πληρωμή των μισθών των εργαζομένων, που είχαν μείνει απλήρωτοι τους τελευταίους έξι μήνες. Το συνολικό ποσό της μισθοδοσίας ξεπερνούσε τα 6 εκατ. ευρώ και τα υπόλοιπα εξασφαλίζουν ότι τα εργοστάσια θα ξαναλειτουργήσουν. Η Κυβέρνηση έδειξε το κοινωνικό της πρόσωπο, όπως κάνει τακτικά τις τελευταίες ημέρες. Με τους αγρότες, τους εργαζόμενους της Ολυμπιακής, τους καταστηματάρχες που υπέστησαν ζημίες από το πλιάτσικο του Δεκεμβρίου και γενικά όσους έχουν ανάγκες.

VS

Για λίγες ημέρες

Το ερώτημα βέβαια που επανέρχεται κάθε φορά που δίνονται τέτοιες λύσεις,  είναι αν η λύση της χρηματοδότησης ενός κλάδου που φθίνει στις χώρες της δύσης, έχει κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα και αν τελικά πραγματοποιείται βάσει ενός σχεδίου. Ο επιχειρηματίας προφανώς δεν βρίσκει λύσεις. Άλλοι επιχειρηματίες δεν εμφανίζονται για να αγοράσουν τη δραστηριότητα, προφανώς γιατί δεν τους φαίνεται δελεαστική. Οι τράπεζες δεν δείχνουν να πιστεύουν  στον κλάδο (εκτός από αυτές που «υποχρεώνονται» να πιστέψουν). Η μόνη λύση λοιπόν μπορεί να προέλθει από το κράτος. Πόσο πιθανό θεωρείτε όμως να πετύχει εκεί απ΄όπου οι ιδιώτες και οι τράπεζες φεύγουν τρομοκρατημένοι;

Ιδιαίτερη σημασία έχει φυσικά και ο στόχος του κράτους. Αν πίστευε στον κλάδο θα κοίταζε να βρει μια βιώσιμη λύση. Όχι τώρα. Παλαιότερα. Όταν ξεκίνησε η τροφοδοσία της μαύρης τρύπας των κλωστών με χρήμα. Προφανώς σχέδιο δεν υπήρχε. Όχι επειδή το λέω εγώ, αλλά επειδή δεν έγινε ποτέ γνωστό, ούτε επιχειρήθηκε η εφαρμογή του. Χθες ο Υπουργός έδωσε το χρήμα και ζήτησε από τους εργαζόμενους να του παρουσιάσουν ένα βιώσιμο σχέδιο μέσα σε 15 ημέρες. Το κράτος προφανώς δεν γνωρίζει τι πρέπει να κάνει για να σώσει την εταιρεία, αν σώζεται. Ζητά λοιπόν βοήθεια από τους εργαζόμενους. Προς το παρόν δόθηκε μια «ασπιρίνη» αλλά σε 2 εβδομάδες θα βρεθούμε πάλι προ εκπλήξεων...

Σταμάτης Ζαχαρός 

stamatis.zacharos@capital.gr 

* Μπορείτε να σχολιάσετε τις σημερινές "Καραμπόλες" στο blog στην εξής διεύθυνση: http://zacharos.capitalblogs.gr/listArticles.asp

Επιτέλους αλήθεια!

Οι πολιτικοί πιστεύουν ότι οι πολίτες δεν συγχωρούν και γι’ αυτό επιχειρούν να κάνουν το άσπρο, μαύρο. Τελικά όμως η αλήθεια πάντα ανταμείβεται...

Λάθος

Για κάποιον περίεργο λόγο, οι περισσότεροι πολιτικοί πιστεύουν ότι αν υποπέσουν σε κάποιο λάθος, καταστρέφουν την καριέρα τους. Πιστεύοντας ακράδαντα στο συγκεκριμένο δόγμα, κάθε φορά που τα πράγματα «στραβώνουν» επιχειρούν μια υπερπαραγωγή επικοινωνιακής διαχείρισης με στόχο να κάνουν το άσπρο, μαύρο. Ακόμη και αν έχουν συλληφθεί επ΄ αυτοφώρω επιχειρούν να πείσουν ότι «δεν είναι αυτό που νομίζουμε».

Ο λαός αντίθετα, έχει δείξει πολλές φορές ότι είναι ανεκτικός με τα λάθη των ηγετών του. Κατανοεί ότι ο ηγέτης, όπως όλοι οι άνθρωποι, μπορεί να έχει αδυναμίες ή ακόμη και να κάνει λάθος επιλογές. Δεν είναι μάλιστα λίγες οι φορές που τα «πάθη» των ηγετών και οι ατασθαλίες τους, δημιούργησαν ένα συγκινησιακά φορτισμένο κλίμα υπέρ των ηγετών. Παρά ταύτα, οι πολιτικοί συνεχίζουν το «δόγμα του αλάνθαστου».

VS 

Τιμωρία

Προχθές, ο Μπάρακ Ομπάμα αντιμετώπισε την πρώτη σοβαρή πολιτική κρίση της Προεδρίας του. Ο στενός φίλος του Tom Daschle,  αποσύρθηκε από την υποψηφιότητα για Υπουργός Υγείας όταν αποκαλύφθηκε ότι δεν είχε καταβάλει το σύνολο των φόρων που του αναλογούσαν.  Δεν ήταν ο πρώτος που απασχόλησε με τα χρέη του προς το δημόσιο τον Ομπάμα. Η κ. Nancy Killefer, προοριζόταν για θέση στον Λευκό Οίκο αλλά απεσύρθη επίσης λόγω «φορολογικών εκκρεμοτήτων», ενώ ο υπουργός Οικονομίας της Κυβέρνησης του Ομπάμα, κ. Tim Geithner, «κουβαλάει» την αποκάλυψη ότι δεν είχε καταθέσει στην εφορία περίπου 40.000 δολάρια.

Ο Ομπάμα θα μπορούσε κάλλιστα να γλιστρήσει με δηλώσεις του τύπου «θα αποφασίσει η δικαιοσύνη» και να μετατρέψει το θέμα σε ένα δικαστικό σήριαλ, σαν αυτά που ταλανίζουν εδώ και χρόνια την εγχώρια πολιτική σκηνή. Αντ’ αυτού, χρησιμοποίησε την κοινή λογική και αποφάσισε να παραδεχτεί το λάθος του. Ανέλαβε πλήρως την ευθύνη χωρίς περιστροφές και μισόλογα. Για το λόγο αυτό ανταμείφτηκε. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις η δημοτικότητά του εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίπεδο του 66%, ενώ οι εξαγγελίες του για θέσπιση αυστηρών ηθικών κανόνων βρίσκει αποδοχή από το 76% των συμπολιτών του. Δεν χρειάζεται κανείς να ανακαλύψει τον τροχό. Κοινή λογική χρειάζεται αλλά τις περισσότερες φορές λείπει...

Σταμάτης Ζαχαρός 

stamatis.zacharos@capital.gr 

 * Μπορείτε να σχολιάσετε τις σημερινές "Καραμπόλες" στο blog στην εξής διεύθυνση: http://zacharos.capitalblogs.gr/listArticles.asp

Αχ αυτοί οι νέοι!

Στις μέρες μας φαίνεται ότι είναι μόδα να «αφουγκραζόμαστε τους νέους» και να «στεκόμαστε δίπλα στα προβλήματά τους». Λύσεις όμως δεν δίνονται...

Μεσήλικες και υπέργηροι

Όταν ο Αστερίξ επισκέφθηκε την Κορσική για να βοηθήσει τους σκληροτράχηλους ντόπιους στη μάχη τους με τους Ρωμαίους κατακτητές, συνειδητοποίησε ότι όλη η κοινωνική δραστηριότητα των πολεμιστών (συμπεριλαμβανομένης και της μάχης) εποπτευόταν από μια παρέα υπερήλικων, που μοναδικό αντικείμενο είχε να σχολιάζει τη στάση των νέων. Οι υπερήλικοι Κορσικανοί, ήταν πολύ αυστηροί κριτές και έβρισκαν πάντα ένα θέμα άξιο σχολιασμού.

Έκτοτε έχουν περάσει περισσότερα από 2000 χρόνια και όπως είναι φυσικό, οι γηραιότεροι συνεχίζουν να σχολιάζουν τη στάση των νέων, σε όλο τον κόσμο αλλά και στη χώρα μας, τηρώντας μια παράδοση που βασίζεται σε ό,τι ονομάζουμε χάσμα γενεών. Τις περισσότερες φορές, τα σχόλια είναι αρνητικά δεδομένου ότι οι μεγαλύτεροι κρίνουν με βάση τις δικές τους κοινωνικές απόψεις και βιώματα. Καθώς όμως τα τελευταία χρόνια η στάση των νεότερων πολιτών γίνεται ολοένα και πιο αντιδραστική αλλά και μαζικότερη, οι μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι επιχειρούν να εξηγήσουν αυτή τη στάση και -κατά δήλωση τους- επιχειρούν να την κατανοήσουν.

Μάλιστα, προχθές το βράδυ είδα στην τηλεόραση μια προσπάθεια να αποτυπωθεί η συγκεκριμένη διαφοροποίηση των γενεών με στατιστικά μεγέθη, ως μέρος μιας δημοσκόπησης. Οι συμμετέχοντες στο πάνελ, έβλεπαν ξεκάθαρα την αποστροφή των νεότερων ανθρώπων για ό,τι ονομάζουμε ισχύον πολιτικό σύστημα και επιχειρούσαν να ερμηνεύσουν τι οδηγεί τους νέους σε μια τέτοια στάση μηδενισμού που απορρίπτουν στη συντριπτική τους πλειοψηφία τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα, τους ηγέτες τους και τις πολιτικές που ακολουθούνται. 

Ακούστηκαν πολλές απόψεις από τους παρευρισκόμενους πολιτικούς (μεταξύ των οποίων και ο «πάντα νέος» Άρης αλλά και η «αιώνια έφηβη» Μαρία Δαμανάκη) και τους δημοσιογράφους. Η αιτία της διαφοροποίησης αναζητούνταν κάπου μεταξύ της επαναστατικότητας (που χαρακτηρίζει παραδοσιακά τους νέους) και της άποψης ότι δεν ανήκουν ακόμη στο σύστημα. 

VS

Νεαροί και πιτσιρικάδες

Οι αριθμοί ως γνωστόν μπορούν να ερμηνευθούν με διάφορους τρόπους. Αυτό που εγώ έβλεπα είναι μια μικρή «προς τα πάνω» απόκλιση των αρνητικών απόψεων που εκφράζει σύσσωμη η κοινωνία. Τα ποσοστά αποδοκιμασίας των ηγετών, των κομμάτων και των πολιτικών επιλογών είναι ήδη τεράστια στο σύνολο του πληθυσμού. Είναι απλώς λίγο μεγαλύτερα στους νεότερους ανθρώπους.

Παράλληλα, την ώρα που μοιάζει με μόδα η προσπάθεια να «αφουγκραστούμε τους νέους» και «να δώσουμε λύσεις στα προβλήματα της γενιάς των 700», δεν βλέπω κανέναν που να αναζητά τις αιτίες της αποδοκιμασίας των πολιτών (και εν προκειμένω των νεότερων)  στους δικούς του χειρισμούς και τις επιλογές του. Προς το παρόν, οι νέοι δεν ενοχλούν ιδιαίτερα και φαίνεται ιδιαίτερα σικ να παριστάνει κανείς τον «σύντροφό» τους. 

Λύσεις όμως δεν δίνονται αντιμετωπίζοντας το θέμα ως μια lifestyle παρένθεση στα σοβαρά θέματα των πολιτικών καυγάδων και της εξυπηρέτησης προσωπικών συμφερόντων. Έτσι δεν νομίζω ότι θα αργήσει η ώρα που οι «συμπαθούντες» θα βαρεθούν τα τερτίπια των νέων και θα αρχίσουν και πάλι να τους κατακρίνουν κουνώντας απειλητικά τις μαγκούρες τους…

Σταμάτης Ζαχαρός 

stamatis.zacharos@capital.gr 

 * Μπορείτε να σχολιάσετε τις σημερινές "Καραμπόλες" στο blog στην εξής διεύθυνση: http://zacharos.capitalblogs.gr/listArticles.asp

Ανοίγουν τα πορτοφόλια, ανοίγουν και οι δρόμοι

Η αγροτική πολιτική βασίζεται στο θεώρημα ότι μερικά χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία, αλλά δημιουργούν προσωρινά μια πολύ καλή απομίμηση της...

Δάκος και απεργοί

Όταν οι ελιές πιάνουν δάκο ο αγρότης γνωρίζει ότι πρέπει να τις ψεκάσει για να διώξει το επιβλαβές ζιζάνιο. Ομοίως όταν μια χώρα βρίσκεται σε απεργιακό κλοιό, ο Πρωθυπουργός γνωρίζει ότι πρέπει να γεμίσει τα πορτοφόλια με λεφτά για να καλμάρει η κατάσταση. Υπάρχουν βέβαια και ημίμετρα, όπως οι συγκρούσεις των απεργών με την αστυνομία. Αν όμως θέλει να δει πραγματικά αποτελέσματα, πρέπει να βάλει το χέρι στην τσέπη. Ακόμη και όταν προβάλλονται άλλα θεσμικά ή ιδεολογικά θέματα, ως γενεσιουργές αιτίες μιας απεργίας, ένα καλό μπαξίσι, διαλύει τα λίπη στη στιγμή.

Στην περίπτωση των αγροτών, η Κυβέρνηση αποφάσισε να τους «κόψει» ένα κουστουμάκι γύρω στο μισό δισ. και ανταμείφτηκε με το άνοιγμα των δρόμων. Μένουν κάτι υπόλοιπα από μπλόκα και μερικοί θερμόαιμοι Κρήτες, που θα κοστίσουν κάτι παραπάνω, αλλά η πολύτιμη «δημόσια τάξη» θα αποκατασταθεί. Τόσο η Κυβέρνηση, όσο και οι αγρότες, γνωρίζουν πολύ καλά ότι το πρόβλημα των δεύτερων δεν λύθηκε. Πήρε όμως παράταση για του χρόνου. Το κράτος ενεργεί με τη λογική «μέχρι τότε βλέπουμε» και οι αγρότες γύρισαν στα σπίτια τους με μια γλυκόπικρη γεύση. Πήραν μερικά μετρητά τώρα να βουλώσουν «τρύπες» αλλά γνωρίζουν ότι σύντομα θα πρέπει να ξαναβγούν στα μπλόκα για να ζητήσουν ξανά.

VS

Πολιτικοί και λύσεις

Οι αγρότες βεβαίως, είναι ελεύθεροι επαγγελματίες και κακώς επιδοτούνται από το κράτος. Κάθε επιχείρηση πρέπει να καταγράφει τις ζημίες ή τα κέρδη της. Είναι η ανταμοιβή,  η τιμωρία των επιλογών και της δουλειάς του καθενός. Από την άλλη πλευρά, οι αγρότες δεν έχουν τελειώσει κανένα πανεπιστήμιο του τύπου «Ανωτάτη Αγροτική» για να γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν. Σε συνδυασμό μάλιστα με την ανύπαρκτη -επί δεκαετίες- αγροτική πολιτική, δημιουργεί ένα εκρηκτικό μίγμα. Οι αγρότες σε πολλές περιπτώσεις δεν γνωρίζουν ποια καλλιέργεια θα ήταν προσοδοφόρα για τους ίδιους ή ακόμη και τι πρέπει να κάνουν για να αλλάξουν καλλιέργεια. Είδαν μερικούς πονηρούς που τα ΄κονόμησαν μια δυο χρονιές με το σιτάρι, και τον επόμενο χρόνο φύτεψαν όλοι σιτάρι.

Δεν έχει ασχοληθεί ποτέ σοβαρά μαζί τους, κανείς. Να διεξάγει έρευνες σχετικά με τα προϊόντα που ευδοκιμούν και τη συχνότητα καλλιέργειάς τους ώστε να παρακολουθείται η παγκόσμια ζήτηση. Να επιδοτήσει την αγορά εξοπλισμού και δημιουργία εγκαταστάσεων. Να τους μάθει εντέλει μια καινούρια μέθοδο καλλιέργειας ή να πραγματοποιήσει εντατικό marketing για τα προϊόντα τους. Προϊόντα που σημειωτέον, όταν βρίσκεται κάποιος με μεράκι, όρεξη και γνώσεις, μπορεί να τα κάνει εμπορικά. Κλασσικά παραδείγματα η μαστίχα και το φυτό κρόκος που «αναβαθμίστηκαν» σε παγκόσμιο επίπεδο λόγω του έξυπνου marketing. Προς το παρόν οι πολιτικοί μας προτιμούν εδώ και δεκαετίες να ρίχνουν ζεστό χρήμα στα πορτοφόλια, τροφοδοτώντας μια μαύρη τρύπα που ούτε ελπίδες έχει να γεμίσει ούτε φυσικά να εξαφανιστεί.

Σταμάτης Ζαχαρός 

stamatis.zacharos@capital.gr 

 * Μπορείτε να σχολιάσετε τις σημερινές "Καραμπόλες" στο blog στην εξής διεύθυνση: http://zacharos.capitalblogs.gr/listArticles.asp

Γιατί δεν γίνονται deals;

Όλοι υποστηρίζουν ότι η κρίση γεννά ευκαιρίες. Δεν σας κάνει λοιπόν εντύπωση γιατί κανείς δεν σπεύδει να τις εκμεταλλευτεί;

Κλισέ

Κάθε επαγγελματική κατηγορία, έχει τα κλισέ που της επιτρέπουν να τη «βγάζει καθαρή» όταν οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων γίνονται «ζόρικες». Οι πολιτικοί για παράδειγμα, όταν ερωτώνται για τη διαφθορά που ευνόησε στο παρελθόν το κόμμα τους, απαντούν με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον. «Είναι εύκολο να κριτικάρεις το παρελθόν, αλλά Εμείς κοιτάζουμε μπροστά για την ευημερία του τόπου». Ομοίως οι ποδοσφαιριστές που όταν η ερώτηση είναι «γιατί χάσατε» απαντούν επικαλούμενοι το αθλητικό ιδεώδες. «Κάναμε ότι περνούσε από το χέρι μας, αλλά δυστυχώς μια άτυχη στιγμή μας έφερε την ήττα». Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...

Οι επιχειρηματίες με τη σειρά τους, όταν βρίσκονται σε δυσμενή θέση, έχουν ένα οπλοστάσιο από κλισέ, που τους βοηθά να ξεφύγουν. Ας πούμε για παράδειγμα, ότι ο επιχειρηματίας που αναγκάζεται να απαντήσει στις ερωτήσεις, βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού και κυκλοφορούν φήμες ότι κάποιος τον είδε να αγοράζει λουκέτα χονδρική στην Αθηνάς. Στην ερώτηση αν η επιχείρησή του θα τα καταφέρει να ξεφύγει από την κρίση απαντά περίπου τα εξής. «Έχουμε κάνει όλες εκείνες τις απαραίτητες κινήσεις που θα εξασφαλίσουν τη βιωσιμότητα μας, εξορθολογήσαμε το κόστος, επικεντρωθήκαμε στο core business και τηρούμε στάση αναμονής». Γενικότητες δηλαδή και στο τέλος έρχεται και μια νότα αισιοδοξίας. «Άλλωστε είναι πώς τη βλέπει κανείς την κρίση. Μπορεί να υπάρχουν και ευκαιρίες». Αυτή η τελευταία φράση είναι το κλειδί. Σου λέει ό επενδυτής, «για να «ψάχνεται» αυτός, έχει εξασφαλίσει το μέλλον του και κοιτάει παραδίπλα να βρει καμία εταιρεία κοψοχρονιά».

VS

Real Life

Εννιά στους δέκα επιχειρηματίες υποστηρίζουν ότι η κρίση γεννά ευκαιρίες. Περισσότεροι και από τους κατασκευαστές που συνιστούν το απορρυπαντικό. Προφανώς η κρίση γεννά ευκαιρίες, το ερώτημα είναι γιατί κατά τη διάρκεια της σοβαρότερης κρίσης που έχει βιώσει ποτέ η παγκόσμια οικονομία, δεν έχουμε δει deals. Δεν υπάρχουν ευκαιρίες;

Μερικοί πιστεύουν ότι είναι νωρίς. Ευκαιρίες υπάρχουν, αλλά πιθανολογούν ότι η κρίση θα συνεχιστεί και θα ψωνίσουν φθηνότερα. Το ίδιο κάνει ο καθένας μας. Για το λόγο αυτό οι άνθρωποι στη χώρα μας δεν αγοράζουν ακίνητα σε φθηνότερες τιμές απ’ ό,τι αγόραζαν πέρυσι. Όταν όμως η αγορά βρίσκεται στη δίνη ενός οικονομικού κυκλώνα, κανείς δεν γνωρίζει πού είναι το πραγματικό χαμηλότερο σημείο. Μπορεί πράγματι να βρουν τις «ευκαιρίες» στη μισή τιμή αργότερα. Μπορεί και όχι όμως.

Άλλοι υποστηρίζουν ότι οι νόμοι είναι ελαστικοί και το κράτος εφαρμόζει το σχέδιο «στραβά μάτια» για να δώσει τη δυνατότητα στις επιχειρήσεις να ξεφύγουν από την κρίση και να αποφύγουν τα λουκέτα. Ίσως να είναι και έτσι. Ίσως η μαύρη οικονομία να βοηθά σε τέτοιους πονηρούς καιρούς. Σε κάθε περίπτωση όμως δεν βοηθά όταν η εταιρεία δεν μπορεί ούτε καν να πουλήσει. Ίσως διευκολύνει, ως προς τις πληρωμές προς το δημόσιο, αλλά κάτι τέτοιο δεν είναι πανάκεια.

Αυτό που ενδεχομένως πιστεύουν πολλοί «δυνάμει αγοραστές» αλλά οι περισσότεροι αρνούμαστε να δούμε, είναι ίσως το πιο απαισιόδοξο σενάριο. Μήπως οι εταιρείες που προσφέρονται για πούλημα δεν έχουν προοπτικές; Μήπως δεν αξίζει να ασχοληθεί μαζί τους κανείς ακόμη και τσάμπα; Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που ακόμη και τα φημολογούμενα deals «κυοφορούνται» εδώ και μήνες. Στην Αμερική, τα «αρπακτικά των αγορών» βγήκαν για ψώνια μόλις η κατάσταση άρχισε να γίνεται δραματική και έκλεισαν deals σε μία νύχτα. Εδώ ακόμη πραγματοποιούν due diligence...

Σταμάτης Ζαχαρός

stamatis.zacharos@capital.gr

 * Μπορείτε να σχολιάσετε τις σημερινές "Καραμπόλες" στο blog στην εξής διεύθυνση: http://zacharos.capitalblogs.gr/listArticles.asp